Pierwsze dni października 2001 r. były dla duchowieństwa, kleryków i wiernych obrządku łacińskiego diecezji kamieniecko-podolskiej na Ukrainie potwierdzeniem ścisłych związków z Kościołem powszechnym i Ojcem Świętym na przestrzeni kilku wieków istnienia diecezji i seminarium duchownego. W dniu patronki seminarium św. Teresy od Dzieciątka Jezus (1 października) odbyła się uroczysta inauguracja roku akademickiego 2001/2002. W tym dniu obchodzono 10. rocznicę odnowienia Wyższego Seminarium Duchownego obrządku łacińskiego dla diecezji kamieniecko-podolskiej w Gródku Podolskim.

Seminarium korzysta z budynków Domu Miłosierdzia wybudowanych pod kierunkiem ks. Władysława Wanagsa MIC. Budynek seminarium w Kamieńcu mimo wielu zapewnień nie został do dzisiaj zwrócony. Kadrę profesorską stanowią księża pochodzący z kilku diecezji polskich i ze Słowacji, a w ostatnich latach również wychowankowie tutejszego seminarium. W 1996 r. seminarium otrzymało afiliację do Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Laterańskiego w Rzymie. W ciągu 10 lat prace magisterskie obroniło i seminarium opuściło 40 kapłanów. Podjęli oni prace w diecezji kamieniecko-podolskiej, kijowsko-żytomierskiej, w Mołdawii, na Łotwie. Kilku z kapłanów rozpoczęło studia specjalistyczne w Rzymie i Lublinie. W bieżącym roku akademickim w seminarium jest 70 alumnów, w tym 14 na roku wstępnym. Seminarium w Gródku jest największe spośród wszystkich seminariów obrządku łacińskiego funkcjonujących na terenie Ukrainy.
We wspomnienie Aniołów Stróżów (2 października) w Instytucie Nauk Religijnych w Gródku (kształcą się w nim przyszli katecheci dla kilku diecezji łacińskich na Ukrainie) Kuria Diecezjalna w Kamieńcu i Wyższe Seminarium Duchowne zorganizowały sympozjum historyczne pt. Trudne dziedzictwo wiary. Z dziejów diecezji kamienieckiej (XIV-XXI w.). Na sympozjum zaproszono najwybitniejszych znawców problematyki historycznej i religijnej diecezji kamieniecko-podolskiej.
Wykład pt. Początki diecezji kamienieckiej i jej dzieje w I Rzeczypospolitej (XIV-XVIII w.) wygłosił ks. dr Henryk Borcz z Przemyśla. Diecezja kamieniecka powstała w latach 1379-84. Pierwszym biskupem został Aleksander. Diecezja weszła w skład metropolii w Haliczu, a później we Lwowie. Teren diecezji był często miejscem walk wojsk polskich z Turkami i Tatarami. Prowadziło to do wielu zniszczeń i wielkich trudności w rozwoju struktury parafialnej. Caryca Katarzyna II po II rozbiorze Polski (1793 r.), bez zgody Stolicy Apostolskiej, ukazem z 27 września 1795 r. doprowadziła do zlikwidowania diecezji kamienieckiej.
Ks. dr Marian Radwan SCJ z Lublina przedstawił w swoim wykładzie zatytułowanym Antyzakonna polityka caratu w XIX wieku, jak w ciągu całego XIX stulecia cesarstwo rosyjskie podejmowało różne działania w celu doprowadzenia do zniszczenia życia zakonnego na terenach przyłączonych do carskiej Rosji. Swoje wystąpienie oparł na dokumentach, które odnalazł w archiwach państwowych, m.in. w Sankt Petersburgu i Moskwie.
Wykład ks. prof. dr. hab. Bolesława Kumora z Lublina był zatytułowany Kasata diecezji kamienieckiej w 1866 r. Po przywróceniu do życia diecezji kamienieckiej w 1798 r. przez cara Pawła I diecezja zaczęła się odradzać. Działalność rozpoczęło seminarium duchowne, odnowiono katedrę, powstały nowe parafie. Klęska powstania styczniowego doprowadziła do wielkiego prześladowania Kościoła katolickiego na Podolu. Władze rosyjskie ukazem cara Aleksandra II z 5 czerwca 1866 r. rozwiązały konsystorz biskupi, kapitułę katedralną, zamknęły seminarium duchowne, a biskupa ordynariusza Antoniego Fijałkowskiego deportowały do Kijowa. Dopiero w 1882 r. przywrócono diecezję kamieniecką jako administraturę apostolską, którą mieli zarządzać biskupi w Łucku i Żytomierzu.
W przerwie obrad naukowych w kościele parafialnym odprawiona została uroczysta Msza św. koncelebrowana pod przewodnictwem biskupa ordynariusza kamieniecko-podolskiego Jana Olszańskiego. Słowo Boże nawiązujące do dziejów diecezji i seminarium wygłosił bp Stanisław Padewski ze Lwowa.
W części popołudniowych obrad wykład Odrodzenie diecezji kamienieckiej po 1918 r. wygłosił ks. prof. dr hab. Stanisław Nabywaniec z Uniwersytetu w Rzeszowie. Po I wojnie światowej nastąpiło odrodzenie się diecezji kamienieckiej. 24 września 1918 r. papież Benedykt XV ustanowił dla odrodzonej diecezji biskupa ordynariusza, którym został ks. Piotr Mańkowski. Biskup ordynariusz pragnął powołać do życia seminarium i inne instytucje diecezjalne. Jego zabiegi nie przyniosły spodziewanych rezultatów. Układy zawarte po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej sprawiły, że znaczna część diecezji znalazła się po stronie radzieckiej. Władze te wkrótce przystąpiły do walki z przejawami jakiegokolwiek życia religijnego.
Ks. prof. dr hab. Roman Dzwonkowski SAC z KUL wygłosił wykład pt. Kapłani męczennicy i wyznawcy wiary w diecezji kamienieckiej 1919-1939. Ksiądz Profesor ukazał, jak wyglądało prześladowanie duchowieństwa i wiernych w latach 20. i 30. XX wieku na terenie diecezji kamienieckiej. Przedstawił również sylwetki kilkunastu kapłanów, którzy nie wyrzekli się swojej wiary nawet wtedy, gdy musieli zginąć lub zostali skazani na długoletnie więzienia, zsyłki na Sybir, do Kazachstanu a nawet na tortury.
Największe zainteresowanie licznie zgromadzonych uczestników sympozjum wywołała relacja świadka - kapłana o. Martyniana Darzyckiego OFM. Przedstawił on swoją drogę do kapłaństwa, a następnie opowiedział, jak wyglądało jego duszpasterstwo w ZSRR w czasie II wojny światowej i wkrótce po jej zakończeniu. W sposób dokładny opisał swoje aresztowanie, pobyt w więzieniach, zesłanie na Kołymę i pracę w nieludzkich warunkach. Wszystko to stało się tylko dlatego, że był kapłanem katolickim, głosił Słowo Boże i sprawował sakramenty święte. O. Darzycki często powtarzał słowa, że "kapłan nie zostaje nigdy sam, jeśli całkowicie odda się Panu Bogu. Zawsze z nim jest Chrystus". O. Martynian swoje uwolnienie i powrót w 1953 r. do pracy duszpasterskiej na Podole zawdzięcza Bożej Opatrzności, modlitwie i opiece Matki Najświętszej. Do dnia dzisiejszego, jako 83-letni zakonnik, już jako rezydent, służy nadal wiernym w Miastkówce w dekanacie tomaszpolskim w woj. Winnica.
Jako ostatni z wykładem Odrodzenie diecezji kamienieckiej w 1991 r. i jej organizacja w ostatnim dziesięcioleciu (1991-2001) wystąpił kanclerz Kurii w Kamieńcu - ks. Krzysztof Chudzio. Odrodzona diecezja kamieniecko-podolska ma powierzchnię ok. 280 tys. km kw. Obejmuje terytorium nie tylko dawnej diecezji kamienieckiej, ale także i całą południowo-wschodnią Ukrainę z Krymem i Zagłębiem Donieckim. Na terenie diecezji jest ok. 250 kościołów i kaplic, gdzie sprawowana jest Msza św. Pracuje tutaj ok. 150 kapłanów i zakonników, z których połowa pochodzi z Polski i innych krajów. Na terenie diecezji działają zgromadzenia zakonne: 12 męskich i 18 żeńskich. Ordynariuszem jest bp Jan Olszański, a biskupem pomocniczym od 1998 r. Leon Maksymilian Dubrawski OFM .
Ostatnim punktem sympozjum był koncert Orkiestry Kameralnej Chmielnickiej Filharmonii.
Dziękując Panu Bogu za otrzymane łaski - klerycy, kapłani i wierni nie mogą w swoich modlitwach zapomnieć o wszystkich dobroczyńcach, tych żyjących na Ukrainie, a także w Polsce, Niemczech i innych krajach. To dzięki ich modlitwom i ofiarom materialnym diecezja, parafie, a głównie Seminarium mogło powstać i rozwijać się. Równocześnie do wszystkich ludzi dobrej woli zwracamy się o dalszą pomoc i pamięć. Sytuacja ekonomiczna na Ukrainie jest bardzo trudna i bez pomocy dobrodziejów nie będą mogły rozwijać się diecezja i Seminarium Duchowne. Wszystkim składamy serdeczne Bóg zapłać.