Powstanie i rozwój modlitwy różańcowej przypisuje się Zakonowi Dominikanów, a zwłaszcza św. Dominikowi (+1221). On to właśnie w modlitwie tej znalazł najskuteczniejszy środek do walki z groźną herezją albigensów, szerzącą się w XII wieku w południowej Francji. Albigensi odrzucali naukę o Trójcy Świętej, Wcielenie Syna Bożego, Zmartwychwstanie i sakramenty święte. Św. Dominik w swoich licznych podróżach misyjnych nie mówił inaczej o tych prawdach, jak tylko przeplatając ich głoszenie odmawianiem Pozdrowienia Anielskiego.
Święto Matki Bożej Różańcowej powstało nieco później. Papież Pius V, zaniepokojony o losy Europy i chrześcijaństwa zagrożonego przez potęgę turecką, zarządził w Kościele odmawianie Różańca. I oto 7 października 1571 r. w bitwie pod Lepanto (dziś Akataos) w Grecji przyszło decydujące zwycięstwo oręża chrześcijańskiego nad potęgą turecką. Papież widział w tym zwycięstwie szczególną interwencję Najświętszej Maryi Panny, wzywanej na pomoc modlitwą różańcową. Z wdzięczności za to zwycięstwo wprowadził do liturgii rzymskiej w 1572 r. nowe święto pod nazwą: zwycięstwo Maryi Dziewicy, które wyznaczył na 7 października. Jego następca - papież Grzegorz XIII w 1573 r. nazwał je świętem Matki Bożej Różańcowej. Polecił też obchodzić je w pierwszą niedzielę października w kościołach, przy których istniały bractwa różańcowe. Z kolei papież Klemens XI w 1716 r. rozszerzył obchody tego święta na cały Kościół.
W modlitwach mszalnych w tym dniu prosimy Boga, "abyśmy rozważając tajemnice w Różańcu Najświętszej Maryi Panny, według nich kształtowali swoje życie i osiągnęli to, co one obiecują...".
Szczególnym akcentem święta Matki Bożej Różańcowej jest procesja do pięciu ołtarzy. W czasie tej procesji odmawiany jest Różaniec, a przy każdym ołtarzu czytany jest odpowiedni fragment Ewangelii. Procesję tę wprowadzili Dominikanie, którzy rozwijali kult Różańca i zachęcali do powstawania bractw różańcowych.
Od 1571 r., czyli od daty zwycięstwa nad Turkami w bitwie morskiej pod Lepanto, aż po dzień dzisiejszy wszyscy papieże w swoich przemówieniach i pismach podkreślali piękno i prostotę modlitwy różańcowej.
Do odmawiania Różańca zachęca nas (i sam go odmawia) Ojciec Święty Jan Paweł II. "Różaniec - mówił kiedyś - jest modlitwą, którą bardzo ukochałem. Jest to modlitwa przedziwna w swej prostocie i głębi zarazem. Powtarzamy w niej słowa, które Maryja usłyszała z ust Archanioła i z ust swej krewnej Elżbiety. Do tych słów dołącza się cały Kościół... Oto bowiem na kanwie Pozdrowienia Anielskiego przesuwają się przed oczyma naszej duszy główne momenty z życia Jezusa Chrystusa. Układają się one w kształt tajemnic radosnych, bolesnych i chwalebnych, jakbyśmy obcowali z Panem Jezusem przez - można by powiedzieć - serce Jego Matki. Równocześnie zaś w te same dziesiątki Różańca serce nasze może wprowadzić wszystkie sprawy, które składają się na życie człowieka, rodziny, narodu, Kościoła i ludzkości. Sprawy osobiste, sprawy naszych bliźnich, zwłaszcza tych, którzy są nam najbliżsi, tych, o których najbardziej się troszczymy. W ten sposób ta prosta modlitwa różańcowa pulsuje niejako życiem ludzkim" (Anioł Pański z Papieżem Janem Pawłem II, Libr. Ed. Vaticana 1982, s. 11 nn).
Gdy w październiku - i nie tylko - przesuwamy w palcach różaniec, a usta powtarzają różańcowe "zdrowaśki" - niech ciągle przypomina się nam fatimska prośba Maryi: "Odmawiajcie Różaniec".
Agur, autor tej części Księgi Przysłów, zaczyna od zdania, które mogłoby otwierać każdy traktat o Objawieniu: „każde słowo Boga w ogniu wypróbowane”. Metalurgiczna metafora mówi o słowie bez domieszek. Na takim słowie można się oprzeć jak na tarczy. Zaraz potem przychodzi przestroga, która przez wieki strzegła kanonu: „do słów Jego nic nie dodawaj, by cię nie skarcił i nie uznał za kłamcę”. Pismo zna własną klauzulę integralności (por. Pwt 4,2; Ap 22,18-19). Człowiek jest sługą Objawienia. Ta zasada nieprzekraczalności depozytu odezwie się po wiekach w kościelnym rozumieniu depositum fidei (por. glossę na 17 IX). Potem następuje modlitwa, jedna z najmądrzejszych w całej Biblii: „nie dawaj mi bogactwa ni nędzy, żyw mnie chlebem niezbędnym”. Agur prosi o środek z trzeźwej znajomości serca. Sytość kusi pychą: „kto jest Pan?”. Nędza kusi rozpaczą i kradzieżą, „i splamię imię mego Boga”. Obie skrajności mają tę samą cenę, zapomnienie o Bogu. Prośba o „chleb niezbędny” jest starszą siostrą prośby z Modlitwy Pańskiej o chleb powszedni. Dzisiejszy patron dopisał do tej perykopy własny komentarz życiem. Ojciec Pio, kapucyn związany ślubem ubóstwa, człowiek, przez którego ręce przeszły miliony na Dom Ulgi w Cierpieniu, sam nie zatrzymał nic. Ubóstwo ewangeliczne jest wolnością od dóbr. Kto prosi o chleb niezbędny, temu Bóg może powierzyć wielkie dzieła, bo serce pozostaje puste dla Niego samego.
Łzy radości w oczach dzieci i młodzieży, które po trzech długich latach powróciły do szkolnych ławek, a także ich rodziców, którzy towarzyszyli im i uczestniczyli w uroczystości inaugurującej nowy rok szkolny. Łaciński Patriarchat Jerozolimy w szkole przyjął łącznie 1005 uczniów. Mając w pamięci śmierć ponad 22 tys. dzieci z Gazy i morze ruin wokół – ta szkoła, to cud.
22 września, Szkoła Łacińskiego Patriarchatu Jerozolimy w Gazie, związana z katolicką parafią Świętej Rodziny, oficjalnie ponownie otworzyła swoje podwoje na rok szkolny 2026–2027, przyjmując łącznie 1005 uczniów. Od najmłodszych dzieci w wieku od 2 do 5 lat, uczęszczających do przedszkola, przez uczniów szkoły podstawowej i średniej, aż po licealistów – wszyscy przekroczyli próg budynku, dając całej wspólnocie chrześcijańskiej promyk nadziei i namiastkę normalności, choć w Strefie Gazy wciąż nie ma niczego, co można by nazwać normalnością.
Bóg ufa każdemu. Każdego z dwóch synów obdarza tą samą misją. Żadnym z nich nie gardzi: nie pogardził tym, który powiedział, że „nie” pójdzie, ani też nie wpadał w zachwyt w odniesieniu do drugiego, który odrzekł, że pójdzie, ale nie poszedł.
Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: «Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: „Dziecko, idź i pracuj dzisiaj w winnicy”. Ten odpowiedział: „Idę, panie!”, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: „Nie chcę”. Później jednak opamiętał się i poszedł. Który z tych dwóch spełnił wolę ojca?» Mówią Mu: «Ten drugi». Wtedy Jezus rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wy mu nie uwierzyliście. Uwierzyli mu zaś celnicy i nierządnice. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
