W latach 1869-77 wzniesiono w Ludźmierzu murowaną świątynie w
stylu pseudogotyckim, gdzie w głównym ołtarzu znajduje się łaskami
słynący figura Matki Bożej, zwanej Królową Podhala. Rzeźba o dużej
wartości artystycznej wyko-nana w drewnie lipowym przez nieznanego
artystę została pozłocona i przedstawia Maryję trzymającą Dzieciątko
Jezus na lewej ręce, zaś w prawej dłoni berło. Ludźmierz dzięki tej
figurze przeszedł do literatury pięknej, a pisarze z Podhala - Kazimierz
Tetmajer i Władysław Orkan w swoich utworach świadczą o powszechności
kultu Matki Bożej Ludźmierskiej.
W uroczystość Wniebowzięcia w 1938 r. na ołtarzu Matki Bożej
w Ludźmierzu wojsko polskie złożyło odznaki pułkowe dywizji podhalańskiej.
Piechota strzelców podhalańskich i szkoła podchorążych nawiedziła
sanktuarium i brała udział w nabożeństwach maryjnych. Dziesiątki
tysięcy pielgrzymów z kraju składało hołd Królowej Podhala. W okresie
ostatniej wojny światowej ruch pielgrzymkowy osłabł, partyzanci AK
z rejonu Podhala i Gorców podejmowali walkę o wolną Ojczyznę, powierzając
się opiece Matki Bożej Ludźmierskiej. 15 sierpnia 1963 r. kardynał
Stefan Wyszyński, Prymas Polski, w otoczeniu 22 biskupów dokonał
uroczystej koronacji Figury koronami papieskimi.
Podczas 11. pielgrzymki do Polski w 1983 r. Ojciec Święty
Jan Paweł II, poświęcił korony, z których w marcu tegoż roku okradziono
Patronkę Podhala - Matkę Bożą Ludźmierską. Rekoronacja odbyła się
pod prze-wodnictwem kardynała Franciszka Macharskiego 15 sierpnia
1983 r. Wizerunek Matki Bożej Ludźmierskiej często widnieje na sztandarach
Związku Podhalan, w nagłówkach firmowych pism oraz na legitymacjach.
Podhalanie, emigranci wspierają też czynnie rozbudowę ośrodka pielgrzymkowego
w Ludźmierzu.
15 sierpnia 2000 r. spadkobiercy tradycji Dywizji Strzelców
Podhalańskich - 21. Brygada Strzelców Podhalańskich im. gen. bryg.
Mieczysława L. Boruty-Spiechowicza stacjonująca na Pod-karpaciu,
dowodzona przez płk. Henryka Dziewiątkę odnowiła przyrzeczenia i
złożyła przed figurą Matki Bożej Ludźmierskiej ryngrafy jednostek
brygadowych.
2 marca 2002 r. kustosz sanktuarium Matki Bożej Ludźmierskiej
- ks. prał. Tadeusz Juhas wraz ze Związkiem Gmin Podhala ofiarował
do kościoła gar-nizonowego w Rzeszowie replikę figury Matki Bożej
Ludźmierskiej, która została poświęcona przez Ojca Świętego Jana
Pawła II. Dzięki nawiązanym kontaktom z Kustoszem sanktuarium Matki
Bożej Ludźmierskiej, Związkiem Gmin Podhala i wielu życzliwym ludziom
została zakończona przebudowa specjalnej kaplicy w kościele i przygotowana
na uroczystość przekazania Figury. Uroczystościom przewodniczył i
okolicznościową homilię wygłosił biskup polowy Wojska Polskiego gen.
dywizji Sławoj Leszek Głódź. W uroczystości uczestniczyli. m.in.
gen. Henryk Czekaj, dowódcy 21. Brygady Strzelców Podhalańskich,
przedstawiciele władz rządowych i samorządowych, województwa, miasta
Rzeszowa, Związku Gmin Podhalańskich oraz starosta nowosądecki i
tatrzański, rzesze wiernych z parafii garnizonowej i innych. Szczególne
zasługi w sprowadzeniu Patronki Podhala do Rzeszowa mają: płk Henryk
Dziewiątka - obecnie dowódca dywizji, ks. prał. Tadeusz Juhas - kustosz
sanktuarium Matki Bożej Ludźmierskiej, wójt Białego Dunajca Jan Gąsienica-Walczak,
ks. ppor. Leon Szot proboszcz garnizonu Rzeszów, dowództwo 5. Batalionu
Strzelców Podhalańskich. Ta wielka uroczystość religijna winna przyczynić
się do wzrastania kultu Matki Bożej Ludźmierskiej w Rzeszowie i na
Podkarpaciu.
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
Świadczymy pomoc charytatywną, która jednocześnie służy długofalowej misji Kościoła - zauważa w rozmowie z KAI ks. dr hab. Jan Żelazny, dyrektor Sekcji Polskiej międzynarodowej organizacji Pomocy Kościołowi w Potrzebie (PKWP), która została założona w 1947 roku. Jutro mija 20. rocznica inauguracji działalności PKPW w naszym kraju. Ks. Żelazny mówi o genezie organizacji, filozofii jej działania dziś oraz o specyfice Sekcji Polskiej. "Myślę, że naszym największym dziełem jest to, że nasi bracia są mniej zapomniani" - mówi duchowny, przybliżając realia życia chrześcijan na Bliskim Wschodzie.
Ks. Żelazny wyjaśnia powody szczególnego zaangażowania Sekcji Polskiej PKWP we wspieranie Kościoła w tym regionie. "Początek naszej działalności zbiegł się z wojną w Libanie i w Syrii i niesamowitą odpowiedzią Polaków, która trwa do dziś. Jesteśmy wspominani jako jedna z głównych nacji, która pomagała Syrii od początku wojny" - wskazuje duchowny.
W latach 1992-2024 około 700 duchownych, w tym 16 biskupów, z Kościoła anglikańskiego w Wielkiej Brytanii przeszło do Kościoła katolickiego. Wynika to z danych zebranych i opracowanych przez i Ośrodek Benedykta XVI na St Mary’s Twickenham University w Londynie na zlecenie działającego od 1896 roku Stowarzyszenia św. Barnaby, zajmującego się pomocą duszpasterską, prawną i finansową dla duchownych i osób konsekrowanych z innych wyznań chrześcijańskich, którzy chcą stać się katolikami.
Spośród około 700 anglikańskich duchownych - konwertytów na katolicyzm, 486 zostało katolickimi kapłanami, a 5 diakonami stałymi. 69 proc. zostało wyświęconych dla diecezji w Anglii i Walii, pozostali dla diecezji na świecie lub w zgromadzeniach zakonnych, do których wstąpili. Nieliczne przypadki powrotu do Kościoła anglikańskiego miały miejsce głównie w latach 90. XX wieku.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.