Co roku piszesz do mnie
życzenia świąteczne
na Boże Narodzenie.
Czytam je zawsze ze wzruszeniem,
całuję jak opłatek,
i do serca przytulam Was Wszystkich.
Tak dawno nie byłem
u Was na Wigilii.
Ksiądz to takie dziwne stworzenie,
które ma plebanię, rezydencję,
a nie ma domu.
Tomku!
Nigdy nie będziesz wiedział,
jak wygląda księżowska Wigilia.
Idę do samotnych, do biednych.
Składam im życzenia,
ale czuję, że to ich nudzi.
Oni chcą jeść!
Potem by jedli i jedli, długo, łakomie.
Rozumiem ich.
Może to tylko raz w roku, na siedząco,
w domu, gdzie ciepło i podane po ludzku.
Potem na plebanii
z księżmi, z siostrami,
z pracownikami.
Przyjmują życzenia,
ale czuję, że są gdzieś daleko, ze swoimi.
Chciałbym im podziękować,
ale to też chyba im niepotrzebne.
Oni myślą:
za to się nie dziękuje,
za to się płaci.
Lubię Pasterkę.
Tomciu, Ty nie wiesz,
jaka była piękna Wigilia,
gdy tata czytał Ewangelię,
dziadziuś brał opłatek jak gospodarz.
Życzył nam jak prorok
i dzielił się z nami chlebem,
a myśmy szlochali
i słów brakowało,
a serce biło kochaniem.
Reklama
Dziś, gdy wracam po Pasterce,
jestem sam.
Pachnie żywa choinka.
Światełka kolędą świecą.
Puszą się łańcuchy.
Gwiazdka coś śpiewa,
a mi serce płacze, skowyczy.
Do Was, Tomku,
do domu,
do tych, co byli na Pasterce,
do tych, co przyjdą w Święta.
Oni są mi teraz
i mamą, i tatą,
i siostrami, i braćmi.
Dużą mam rodzinę
i nie wiem,
dlaczego jestem sam?
Piszę Ci, Tomku,
nie po to,
abyś się litował nade mną,
ale mam takie
ciche pragnienie,
aby Twój dom, który budujesz,
był taki jak tamten,
co mi się śni,
za którym tęsknię,
bo był mój!
Wiem, że ten Twój
będzie piękny, ocieplony,
z łazienkami, z kominkiem.
Cieszę się, tylko boję się,
aby w nim nie było zimno.
Nie o kaloryfery mi chodzi,
nie o kominek,
tylko czy ktoś będzie
w tym domu kochał?
Czy nie zgaśnie Wam miłość?
Chciałbym, abyście się modlili.
Żeby w Waszym pięknym domu
było takie miejsce,
gdzie będziecie wszyscy klękać
do modlitwy.
Tu dzieci będą się od Was
uczyły pacierza
i za to będą Was kochać,
a kiedyś będą Was
serdecznie wspominać.
Biegnę do Was myślą, tęsknotą.
Łamię się z Wami opłatkiem
i dobrze Wam życzę.
Tomku,
można się przełamać opłatkiem,
zjeść, i to może nic nie znaczyć.
Ja pamiętam świeży chleb
w domu.
Pachniał i kazał się jeść.
Mama jednak uczyła,
że świeży chleb
trzeba zanieść
najpierw do sąsiadów,
bo chlebem trzeba się dzielić.
Gdy dziś przeżywam Podniesienie,
gdy przed Komunią św.
łamię Chleb,
to wiesz,
co to dla mnie znaczy?
Reklama
Tomku, ucałuj Mamę i Tatę.
Bądź dla nich dobry jak opłatek.
Wyręcz ich w tym, co trudne.
Daj im trochę odpocząć.
Powiedz Wszystkim z Rodzinki,
tym, którzy są w domu,
i tym, którzy na Święta przyjadą,
że kocham Ich jak dawniej,
tylko teraz więcej
i bardziej za Nimi tęsknię.
Rozpisałem się,
ale tak się w pamięci
i w sercu nazbierało.
Zostańcie z Bogiem.
Do zobaczenia. Przyjadę do Was
w Nowy Rok.
Przedstawiciele policji francuskiej przekazali w poniedziałek stronie polskiej zabytkową monstrancję skradzioną w 1997 roku z kościoła w Moskorzewie w województwie świętokrzyskim. Uroczystość jej przekazania odbyła się w ambasadzie RP w Paryżu. Wkrótce cenny przedmiot wróci do kraju.
- Jest to dla mnie szczególna okazja, by podkreślić, jak ważna dla Polski jest restytucja zaginionych i nielegalnie wywiezionych z naszego kraju dzieł sztuki, którą we współpracy z polskimi placówkami dyplomatycznymi prowadzi i nadzoruje Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Polskie starania o restytucję utraconych z Polski dzieł trwają w zasadzie nieustannie, a lista zaginionych obiektów jest niestety bardzo długa – powiedział na uroczystości charge d'affaires, Wiesław Tarka, pełniący obowiązki ambasadora RP w Paryżu.
Wydaje nam się, że mistyk to wielki szczęściarz. Tymczasem niemal zawsze w świat mistyki wchodzi się przez bramę Męki Pańskiej. Przykładem jest życie bł. Alexandriny da Costy.
Przychodzi na świat w 1904 r. Rodzina Da Costów jest biedna. Nie dziwi więc, że pobożność dziecka splata się z marzeniem o bogactwie. Alexandrina wpatruje się w figury Matki Bożej i św. Józefa, zachwyca się ich wspaniałymi szatami. Chce być jak oni. Nie święta – ale bogata.
Na pierwszym roku formację do kapłaństwa podejmuje 6 kleryków
W Wyższym Seminarium Duchownym w Gorzowie Wlkp. 13 października odbyła się uroczysta inauguracja roku akademickiego. Na pierwszym roku formację do kapłaństwa podejmuje 6 kleryków.
Tegoroczna inauguracja odbyła się po raz 80. w historii Zielonogórsko-Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego. Rozpoczęła się w seminaryjnej kaplicy od Mszy św., której przewodniczył bp Tadeusz Lityński. Homilię wygłosił bp Adrian Put, który podkreślił, że decyzja o kapłaństwie musi dokonać się w wolności kandydata. - 6 lat tego czasu tutaj jest po to, żeby dojrzeć do tej wolności, którą przynosi nam Ewangelia. "Czy chcesz?" Nie czy będziesz dobry księdzem, nie czy będziesz duże grupy prowadził formacyjne, nie czy będziesz piękne kościoły budował albo świetne grupy Caritas prowadził. Na początku będzie ciebie biskup pytał: "czy chcesz?", "czy jest w tobie tyle wolności, która płynie z Ewangelii, aby podjąć się tego zadania?" – mówił bp Adrian Put. - Wiecie, że czasami są bracia, którzy z różnych powodów mówią: "A jednak nie". To ja dzisiaj was proszę i dzisiaj do was kieruję to słowo. To zanim będziesz odpowiadał biskupowi w katedrze i będziesz słyszał ten głos pełen ufności, wiary, nadziei, ale i trochę lęku, to dojrzyj do tego, żeby odpowiadać w wolności: "tak, chcę". Bo dzisiaj nikt ci nie zagwarantuje, co będziesz robił – kontynuował biskup. - Z biskupem diecezjalnym mamy takie doświadczenia, jak jeździmy po wizytacji szczególnie w tym okresie albo w okresie zimowym, ilu naszych braci w tym okresie tak naprawdę stać tylko na to, żeby ogrzać sypialnię i trochę łazienki, ale są wśród tych ludzi. Ilu naszych braci zmaga się z wieloma remontami, różnymi trudnościami, ale są, bo odpowiedzieli sobie na pytanie, dlaczego chcę, jaka jest moja wolność. Są takie wioski ciągle na naszym terenie, gdzie państwa polskiego już dawno nie ma. Nie ma policji, nie ma szkoły, nie ma poczty, nie ma nawet przystanku autobusowego, ale jest kościół, do którego systematycznie przyjeżdża ksiądz. Tam nawet młodych już nie ma, ale przyjeżdża ksiądz, który głosi Ewangelię Bożą i ile razy było słychać, że tylko ksiądz nam tutaj został – zauważył bp Put. - Więc ja wam nie zagwarantuje, biskup diecezjalny wam nie zagwarantuje tego czy będziecie pracowali na wielkiej parafii i mieli sukcesy, czy będziecie na małej wspólnocie parafialnej, gdzie trzeba będzie troszkę walczyć też o byt. Niczego wam zagwarantować nie możemy poza Ewangelią Jezusa Chrystusa i poza wolnością, do której wzywa nas Chrystus. Więc bardzo pokornie was proszę, abyście ten czas seminaryjny wykorzystali na to, aby dojrzeć w wolności do odpowiedzi na pytanie: "czy chcesz?". Nikt ciebie do święceń nie będzie popychał. To musi być twoja i tylko wyłącznie twoja wolna wola. Chcę, bo wiem, że skoro chcę, to Pan ma dla mnie jakiś plan. I czy będę tam, czy będę gdzie indziej. Czy będę w takiej wspólnocie, czy innej, czy będę miał takie zadanie czy inne, to będzie to moje miejsce zbawienia w wolności – podkreślił biskup.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
