Telegram papieski

Jan Paweł II - papież

Bądź na bieżąco!

Jego Ekscelencja
Ksiądz Arcybiskup Tadeusz Gocłowski
Delegat Konferencji Episkopatu Polski
ds. Duszpasterstwa Ludzi Pracy
Gdańsk - Częstochowa

Łączę się duchowo ze społecznością Ludzi Pracy w Polsce, którzy każdego roku pielgrzymują na Jasną Górę, przynosząc przed tron Bożej Matki, Królowej Narodu Polskiego, owoce swojej pracy, dokonania, sukcesy, a także troski i niepokoje. Wspominam moje spotkania z Wami, Bracia i Siostry, którzy często w mozole i codziennym trudzie zabiegacie o dostatek życia Waszych rodzin i pomyślność ojczystego domu. Pragnę cieszyć się Waszymi sukcesami i dzielić Waszą radość. Dziękuję Bogu za wszelkie dobro, jakie zaistniało dzięki twórczej pracy i wysiłkom spracowanych dłoni polskich robotników.
Bożej Opatrzności powierzam także to wszystko, co stanowi ból ludzi pracy w mojej Ojczyźnie, co rodzi niepokój Waszych serc. Wiem, jak wiele rodzin dotyka ciężar wdrażanych reform, w których z niepokojem patrzy się na możliwość utraty miejsca pracy przez bliskich. Chcę przypomnieć, że Kościół także postrzega bezrobocie jako szczególne zło, nieszczęście świata pracy i społeczną klęskę. Dlatego dzisiaj wraz z Wami modlę się, aby, pokonawszy trudności, udało się jak najszybciej stworzyć w Polsce, w nowych strukturach europejskich, taki system gospodarczy, dzięki któremu wszyscy mogliby cieszyć się darem pracy i jej owocami.
Niech w żadnym polskim domu nie zabraknie środków do godnego życia rodzin, kształcenia młodego pokolenia i przeżywania spokojnych lat przez emerytów i rencistów. Niech troska o miejsce pracy nie pozbawia nikogo możliwości godnego przeżywania dnia Pańskiego w rodzinach i prawa do odpoczynku. Dopominał się o to przed laty, także w imieniu polskich robotników, sługa Boży ks. Jerzy Popiełuszko, inicjator robotniczego pielgrzymowania na Jasną Górę. Przypomniane przez niego wezwanie św. Pawła: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!” (Rz 12, 21), które uczynił hasłem swojej posługi, niech przyświeca wszystkim, którym nie jest obojętny los polskich rodzin i świata pracy.
Dzieląc duchową radość i troski Waszego tegorocznego pielgrzymowania, wraz z Księdzem Arcybiskupem, krajowym duszpasterzem ludzi pracy, zawierzam raz jeszcze macierzyńskiej opiece Królowej Polski uczestników pielgrzymki, ich intencje i sprawy mojej umiłowanej Ojczyzny. Wszystkim z serca błogosławię: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Castel Gandolfo, 18 września 2004 r.

Arcybiskup Leonardo Sandri
Substytut Sekretariatu Stanu

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2004-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wierność idzie przez drogę posłuszeństwa, nie przez religijne widowisko

2026-01-20 11:14

Ks. Krzysztof Młotek

Karol Porwich/Niedziela

List Jakuba otwiera się autoidentyfikacją „sługi Boga i Pana Jezusa Chrystusa” oraz adresem do „dwunastu pokoleń w rozproszeniu” (diaspora). To język Izraela przeniesiony na wspólnoty wierzących w Mesjasza, żyjące poza ziemią ojców. Określenie „dwanaście pokoleń” mówi o całości ludu, rozsianego po świecie. Jakub od razu przechodzi do próby. Doświadczenia odsłaniają jakość wiary, a „doświadczanie” rodzi „wytrwałość” (hypomonē). W tradycji mądrościowej oznacza ona zdolność trwania przy dobru w długim czasie, bez rozpaczy i bez udawania siły. „Najwyższa radość” opisuje postawę opartą na pewności, że Bóg nie opuszcza w ucisku. Wytrwałość ma „dokonać dzieła”, aby człowiek stawał się „doskonały” i „nienaganny” (teleios, holoklēros), czyli dojrzalszy w wyborach i w reakcjach. Potem pojawia się prośba o mądrość. W Biblii mądrość obejmuje wiedzę oraz sztukę życia według Boga. Jakub mówi o Bogu, który „daje wszystkim chętnie i nie wymawia”. Prośba ma być wolna od chwiejności; w obrazie fali widać ruch, który nie ma kierunku. „Wątpiący” (diakrinomenos) przypomina falę miotaną wiatrem. Taki stan rozrywa decyzję i odbiera spójność działania; Jakub nazywa go „człowiekiem o dwoistej duszy” (dipsychos), niestabilnym w postępowaniu. Końcowe wersety dotykają napięć społecznych. Ubogi „brat” ma chlubić się wywyższeniem, a bogaty upokorzeniem. Obraz kwiatu trawy, który więdnie pod palącym słońcem, odsłania kruchość zasobów i krótki oddech ludzkiej sławy. Ten motyw wróci w liście w ostrych słowach wobec bogaczy, którzy krzywdzą pracowników.

CZYTAJ DALEJ

Modlitwa św. Jana Pawła II o pokój

Red.

Karol Porwich/Niedziela

Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.

CZYTAJ DALEJ

Prowokacja jako narzędzie łaski, czyli „Orzech” bez lukru

2026-02-15 23:27

Milena Kindziuk

[ TEMATY ]

Milena Kindziuk

Red

Filmu o Orzechu nie da się po prostu „obejrzeć”. On się człowiekowi przydarza – jak rozmowa, w którą wchodzi się niechcący, a wychodzi z niej z poczuciem, że ktoś właśnie pociął nasze życie na głębsze warstwy i uparcie domaga się prawdy.

Największym komplementem, jaki ks. Stanisław Orzechowski, słynny duszpasterz akademicki z Wrocławia, wystawił twórcom filmu „Orzech. Zawsze chciałem być z ludźmi”, było zdanie: „Dobrze, że nie zrobiliście laurki.” Nie chciał pomników za życia, nie znosił stawiania go na piedestale – nawet krasnal „Orzech” musiał mieć odsłonięte, „pięknie wypiętrzone czoło”, a nie czapkę na oczach. Wolał, by przypominano go raczej jako tego, który potrafił huknąć z ambony, niż jako grzeczny portret w pozłacanej ramie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama