„Nędzy trzeba samemu dotknąć” - mówił często bł. Edmund Bojanowski, założyciel Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Maryi, którego 190. rocznicę urodzin w tym roku siostry świętują. Słowa te stały się mottem jego działalności i mocnym postanowieniem pomocy ludziom dotkniętym epidemią cholery na ziemiach Księstwa Poznańskiego. Odwiedzał chorych w domach, a umierającym zapewniał duchową pomoc. Natomiast dla sierot założył osobny instytut, zwany Domem Miłosierdzia. Widząc wiele biedy i nędzy na co dzień, a także wieloaspektowość i złożoność tego zjawiska, postanowił szukać nowych rozwiązań, które stałyby się adekwatne do znaków czasu. W ten sposób werbował do działalności zorganizowanej wiejskie dziewczęta - zaprawione w życiowym boju i jak nikt inny rozumiejące problemy zwykłych ludzi - które z biegiem czasu stały się pionierkami Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Bogurodzicy Dziewicy Niepokalanie Poczętej. Powołując do życia nowe żeńskie zgromadzenie zakonne, Edmund Bojanowski chciał się przyczynić do odnowienia wiary i obyczajów przeciętnych wiernych. Inicjatywa ta formalnie przybrała wymiar zakonny 3 maja 1850 r. i zaczęła się przejawiać w gromadzeniu dzieci i nauczaniu ich podstaw modlitwy i katechizmu. Siostry umiejętnie godziły naukę z zabawami i grami. Dokładnie 16 lat później, czyli w 1866 r., siostry służebniczki mogły po raz pierwszy oficjalnie złożyć śluby kanoniczne. Zaczęły się żywiołowo rozwijać.
W ciągu kilkunastu lat powstały - oprócz Wielkopolski - placówki w Galicji, w Królestwie Polskim, na Śląsku, a nawet w Londynie. Od momentu prawnego zaistnienia siostry prowadziły działalność oświatowo-opiekuńczo-charytatywną. Przez ponad 190 lat swojej pracy w całej Polsce odważnie i śmiało realizują pierwotny charyzmat, który w niczym nie stracił na aktualności. W dobie bolesnej transformacji, narastającego bezrobocia i powiększających się obszarów biedy działalności służebniczek nie sposób przecenić. Siostry odpowiedzialnie podejmują różnorodną pomoc, odróżniając prawdziwą biedę, której trzeba szukać i jej zaradzać, od nieuzasadnionej roszczeniowości. W tym bowiem rzecz, że to, co dla jednych jest pojęciem biedy, dla innych może być szczytem marzeń. W czasie rozmowy z przełożoną Prowincji Krakowskiej - s. Symeoną Liro - przekonałem się, że troszczy się ona o promowanie dobra nastawionego na odpowiedzialność i mądrość. Toteż, odpowiadając na potrzeby czasu, siostry służebniczki pracują w szpitalach, w stacjach Caritas, w DPS-ach dla dzieci. Oprócz tego pracują w ochronkach, świetlicach i szkołach. Nietrudno się zorientować, że ideą rozwoju opisanych dzieł są Jezusowe słowa: poznają was po miłości wzajemnej. Jest to zresztą usankcjonowane również w konstytucji Zgromadzenia z 1985 r., jasno określającej charakter i styl apostolskiej i duszpasterskiej pracy Służebniczek.
Prace sióstr wyrażają się również na płaszczyźnie materialnej. Obecnie remontują dom prowincjalny przy ul. Biskupiej 16 w Krakowie, z zamiarem otwarcia w niedalekiej przyszłości kolejnej ochronki dla dzieci przedszkolnych.