15 sierpnia w najmłodszej z wieluńskich parafii, pw. św. Barbary, odbyły się uroczystości odpustowe ku czci św. Rocha. Wydarzenie miało wyjątkowy charakter, gdyż Msza św. odprawiona została po raz pierwszy w murach wznoszonej właśnie nowej świątyni. Sumę odpustową koncelebrowaną odprawił wraz z ks. kan. Ryszardem Frysiakiem, ks. Jerzy Wachowski.
W pięknym, drewnianym, zabytkowym kościółku pw. św. Barbary w bocznym ołtarzu znajduje się obraz przedstawiający św. Rocha. Do tego obrazu od niepamiętnych już czasów wierni z Wielunia i okolic przybywają corocznie, aby w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny podziękować Maryi i patronowi - św. Rochowi za plony ziemi.
Na zakończenie Mszy św. poświęcone zostały przyniesione przez wiernych owoce i kwiaty. Dziękując wszystkim za udział w tym pięknym nabożeństwie, proboszcz parafii, ks. Jarosław Boral, prosił o modlitwę w intencji tworzącej się właśnie najmłodszej z wieluńskich parafii, aby była rodziną ludzi idących razem do Miłosiernego Boga. Podziękował także za wszelką pomoc przy budowie nowej świątyni.
Parafia pw. św. Barbary w Wieluniu istnieje od 2000 r. Pierwsza Msza św. dla wiernych nowej parafii odprawiona została 4 września tego roku. Uroczystość wprowadzenia proboszcza, ks. Jarosława Borala, miała miejsce 3 grudnia. W dniu odpustu parafialnego, 4 grudnia, abp Stanisław Nowak poświęcił drewnianą kaplicę przy kościele. Została ona zbudowana, gdyż kościółek był zbyt mały, aby pomieścić wszystkich wiernych.
Ksiądz Proboszcz stanął przed wielkim zadaniem organizacji nowej parafii i budowy nowej świątyni. Powołał więc Parafialną Radę ds. Budowy Kościoła, która nadzoruje prace budowlane. Świątynia wznoszona jest ze składek wiernych, którzy czynnie uczestniczą w budowie, i dobroczyńców spoza parafii. Zeszłoroczny odpust ku czci św. Rocha odbywał się jeszcze na wolnym powietrzu. Obok ołtarza znajdowała się wówczas makieta budowanej świątyni. 4 grudnia 2001 r. Ksiądz Arcybiskup poświęcił ławy pod fundamenty nowego kościoła. Od tamtego czasu wybudowano ściany boczne i chór. Kamień węgielny pod budowę tego domu Bożego poświęcił Ojciec Święty Jan Paweł II 18 sierpnia br. na krakowskich Błoniach.
„Boże Miłosierdzie spowodowało, że z bycia świeckim, światowym Amerykaninem, który dbał tylko o swoją dziewczynę i biznes, stałem się katolickim księdzem” – mówi ks. Chris Alar.
Dzienniczek św. Siostry Faustyny oraz orędzie Jezusa przekazane polskiej zakonnicy zainspirowały jego drogę do kapłaństwa. 10 listopada 2025 r. na instagramie Parousia Media marianin opublikował historię cudu eucharystycznego, którego był świadkiem w Kanadzie.
Kard. Rainer Maria Woelki, arcybiskup Kolonii uważa, że Kościół ma obowiązek angażować się w debaty społeczne i polityczne. „Nie jest on jednak stroną polityczną. Nie jest ani rządem, ani opozycją” - powiedział w Düsseldorfie. Kościół jest przede wszystkim „obrońcą godności ludzkiej, sprawiedliwości i pokoju, a przede wszystkim pokoju społecznego”.
Według niemieckiego purpurata Kościół musi zabierać głos wszędzie tam, gdzie naruszane są prawa człowieka i wolności, gdzie pomija się ubogich i słabych oraz gdzie zagrożone jest dobro wspólne. „W ten sposób wprowadza on chrześcijańską perspektywę do dyskursu publicznego, aby go wzmocnić” - podkreślił.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.