Kiedyś przeczytałam bardzo piękną i mądrą książką ks. Józefa Kutnika pt. Litania Loretańska. Przemyśleniami związanymi z tą lekturą chciałam podzielić się z Czytelnikami Niedzieli, gdyż jest październik, miesiąc modlitwy różańcowej. W ikonografii, Matkę Bożą artyści często przedstawiają z Różańcem w ręku, czy to w znaku Niepokalanego Poczęcia z Lourdes, czy też Matki Bożej z Fatimy.
Matka Boża w swoich przesłaniach do dzieci, którym się objawiała - mówiła o modlitwie różańcowej, modlitwie, która jest w stanie czynić cuda, a której nienawidzi największy nasz wróg - szatan. A w Litanii Loretańskiej - jedną z inwokacji do Matki Bożej jest inwokacja: "Królowo Różańca Świętego - módl się za nami".
Pustelnicy (anachoreci egipscy) - szereg razy dziennie powtarzali Modlitwę Pańską, jako podstawę medytacji. Żyjący zaś w klasztornej wspólnocie mnisi odmawiali również, czy to prywatnie, czy też wspólnie, wielokrotnie w ciągu dnia Ojcze nasz. Dla sprawdzenia liczby odmówionych Ojcze nasz posługiwali się kamykami nawleczonymi na sznurek. Kiedy więc w XV w. Pozdrowienie Anielskie przyjęło się jako podstawowa modlitwa codzienna, powstało Psalterium Beatae Mariae Virginis - 150 "Zdrowaś", zamiast 150 psalmów. Niebawem zaczęto dodawać do "Zdrowaś" tajemnice odkupienia ludzkości i w ten oto sposób powstał różaniec, jakby odmiana kapłańskiego brewiarza, oficjalnej modlitwy na poszczególne godziny dnia.
Rozpowszechnienie modlitwy różańcowej jest zasługą ojców dominikanów, a synod w Kolonii w 1475 r. ogłosił Maryję Pannę Królową Różańca Świętego, dzisiejszą zaś postać modlitwa ta otrzymała właśnie po tym synodzie.
7 października 1571 r. stoczono pod Lepanto słynną bitwę morską pomiędzy flotą Ligi Świętej a flotą turecką, która poniosła całkowitą klęską. To zwycięstwo chrześcijanie przypisywali wstawiennictwu Maryi Panny, uproszonemu modlitwą różańcową. Dlatego też papież Pius V ustanowił święto "Pamięci naszej Zwycięskiej Pani", a papież Grzegorz XIII w 1573 r. zezwolił na obchodzenie Święta Różańca w tych kościołach, w których znajdował się ołtarz Matki Bożej Różańcowej. Natomiast Klemens XI po zwycięstwie księcia Eugeniusza Sabaudzkiego nad Turkami pod Petrovaradinem 5 sierpnia 1716 r. ustanowił dla całego Kościoła święto Matki Bożej Różańcowej na pierwszą niedzielę października, a papież Pius X w 1913 r. przeniósł je na 7 października, dzień w którym przeszło 300 lat temu rozegrała się wspomniana wyżej słynna bitwa morska. Odtąd w Kościele dzień 7 października jest świętem Matki Bożej Różańcowej.
Największym krzewicielem nabożeństwa różańcowego w Kościele był papież Leon XIII, który szukał opieki Bożej Rodzicielki nad Kościołem za pośrednictwem modlitwy różańcowej. Dlatego też l września 1883 r. zarządził odprawianie w każdej parafii w całym Kościele w ciągu całego października publicznego nabożeństwa różańcowego. W tym też roku, na prośbę ówczesnego generała Zakonu Dominikanów, tenże sam papież włączył do Litanii Loretańskiej inwokację: "Królowo Różańca Świętego - módl się za nami".
Kolekta na uroczystość Najświętszej Maryi Panny Różańcowej podaje sens, cel i przeznaczenie modlitwy różańcowej: "Boże, którego Syn Jednorodzony przez życie, śmierć i zmartwychwstanie swoje przygotował nam nagrodę zbawienia wiecznego, spraw, prosimy, abyśmy rozważając te tajemnice w świętym Różańcu błogosławionej Maryi Panny, naśladowali to, co one zawierają i otrzymali, co obiecują". W modlitwie tej zawarta jest również wskazówka, jak należy różaniec odmawiać. Każda bowiem tajemnica ukazuje jakieś wydarzenie z życia Jezusa i Maryi, zawiera epicką i dramatyczną akcję złożoną z paru scen, a religijna wrażliwość wnika w treść tego wydarzenia i odkrywa jego nadprzyrodzoną rzeczywistość.
"Regina Sacratissimi Rosarii - ora pro nobis".