Serdecznie witam i chcę bardzo podziękować za listy, które mi przesłaliście po moim anonsie (4079). Trochę o tym powiem. Niestety, z korespondencji nic nie wyszło, bo jeśli pisali mężczyźni, to myśleli matrymonialnie, co mnie niesamowicie dziwiło, gdyż jestem przecież w podeszłym wieku. A już gdy napisał o tym dużo młodszy człowiek, lub z ZK, to dziwiło tym bardziej. No bo jaki może mieć w tym cel?
A kobiety - na co bardzo liczyłam - były raczej obojętne na to, co się pisze, więc szkoda było się wysilać, choć trudno to zrozumieć. Dodam jeszcze, że otrzymałam list z Kanady. To było coś! Ale ta pani wracała do kraju i miała się po powrocie odezwać - już z Polski.
Niestety - cisza. Szkoda. Trudno, los nie był dla mnie zbyt łaskawy (należę do niepełnosprawnych) i nadal jestem osamotniona.
Krystyna z Wielkopolski
Może po tym liście ktoś wreszcie do Pani napisze? Ale nie mam recepty na udaną korespondencję. Ludzie są tak różni, tak różne są ich oczekiwania i motywy, że nie ma mowy, aby coś przewidzieć. Poza tym sama korespondencja z czasem nie wystarcza. Ludzie chcą się spotkać, zobaczyć na własne oczy współkorespondenta, może znajomość przerodzi się w coś więcej. Zdarza się, że w ten sposób odnajdują się dwie bratnie dusze.
Ale z uporem maniaka próbuję zachęcać Państwa do szukania znajomych i przyjaciół wokół siebie, w najbliższym otoczeniu. Do wychodzenia z domu i przyłączania się do jakichś grup zorganizowanych. Oczywiście, jeśli chcemy się rozwijać, doskonalić, to grupy takie powinny być pożyteczne. Pożyteczne dla ciała i dla ducha. Dla ciała np. jakieś stowarzyszenia charytatywne, zaś dla ducha - modlitewne. Czasem trafi się „dwa w jednym”, tak jest ze stowarzyszeniami katolickimi.
Dziwię się czasami, gdy ktoś zachwyca się innymi wyznaniami i religiami, że tak sensownie się udzielają, a nie zna możliwości swojej religii. A Kościół katolicki ma ich chyba najwięcej na całym świecie!
Zapraszam do słuchania „Familijnej Jedynki” - niedzielnej audycji Redakcji Katolickiej w Programie I Polskiego Radia (godz. 6-9), gdzie w „Kochanym życiu” w niektóre niedziele odpowiadam na listy. (A)
Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.
Sukces nie zastąpi duszy. Można mieć wiele rzeczy materialnych, ale stracić to, co najważniejsze.
Kapłani powinni od młodości przygotowywać się na to, że w starości nie będą mogli być tak aktywni, aby umieć ofiarować Bogu chwile samotności – wskazał Leon XIV w odpowiedzi na pytanie jednego ze starszych kapłanów, jak księża mają radzić sobie z samotnością i chorobą. Zachęcił młodszych kapłanów, by towarzyszyli starszym.
Co mogą czynić starsi księża, aby po latach aktywności nie czuć się na emeryturze lub w chorobie samotni i izolowani – zapytał jeden z rzymskich księży Papieża Leona XIV, podczas audiencji u Ojca Świętego. Dodał, że ze swego doświadczenia jako osoby starszej od Papieża wie, że wielu starszych księży odczuwa samotność po życiu całkowicie poświęconym Ewangelii i Kościołowi. „Po tak wielu spotkaniach z ludźmi, tak wiele samotności. Wielu dotkniętych chorobą musiało wycofać się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego” – mówił ksiądz. I zapytał, jakie sugestie może Papież przekazać tym kapłanom, a także jak kapłani starsi mogą pomagać młodszym w głoszeniu z pasją Słowa Bożego.
To pierwsza taka inicjatywa w historii! Fundacja Muza Dei – Centrum Nowej Kultury oraz Stowarzyszenie Diakonia Ruchu Światło-Życie właśnie ogłosiły start wyjątkowego projektu. 27 lutego 2027 roku, dokładnie w 40. rocznicę śmierci Czcigodnego Sługi Bożego księdza Franciszka Blachnickiego, odbędzie się widowisko w całości poświęcone jego osobie. Data premiery jest absolutnie nieprzypadkowa.
Ksiądz Franciszek Blachnicki to postać niezwykle barwna i o wielkim formacie. Dla wielu z nas to
przede wszystkim twórca Ruchu Światło-Życie oraz inicjator duchowych i społecznych przemian w
Polsce, który dawał młodym przestrzeń wolności w szarej rzeczywistości komunizmu. To jednak
również więzień obozu Auschwitz, wybitny teolog, kapłan, wychowawca pokoleń Polaków,
odważny patriota, a nade wszystko – prorok, którego życie było bezkompromisową walką o
godność drugiego człowieka. Celem najnowszego projektu nie jest stawianie mu kolejnego
spiżowego pomnika, ale pokazanie kogoś z krwi i kości, z kogo życiowych doświadczeń możemy dziś
wprost czerpać inspirację w naszej codzienności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
