Szkocki kardynał Keith O’Brien na łamach dziennika „Scotland on Sunday” wziął w obronę szkocki rząd przed atakami zza oceanu. Amerykanie są źli na Szkotów, że ci zwolnili z więzienia jednego z autorów terrorystycznego zamachu na samolot linii Pan Am, który po wybuchu bomby na pokładzie spadł na szkockie miasteczko Lockerbie w 1988 r. Udowodniono, że zamachu dokonały libijskie specsłużby, a bezpośrednio odpowiedzialnym był Abdelbaset Ali Mohamed al-Megrahi. To właśnie jego, ze względu na śmiertelną chorobę, Szkoci postanowili zwolnić z więzienia. Amerykanie byli rozsierdzeni i żądali, aby na przesłuchanie do Waszyngtonu wezwać premiera szkockiego rządu i ministra sprawiedliwości.
Kard. O’Brien, broniąc szkockich polityków przed Amerykanami, uzasadniał, że choć sam akt terrorystyczny jest straszny, to społeczeństwo, wymierzając karę, nie może mścić się na sprawcach. - Zemsta jest zarezerwowana samemu Bogu - podkreślił hierarcha, powołując się na List św. Pawła do Rzymian. Różnicę zdań między Amerykanami a Szkotami, która ujawniła się po decyzji szkockiego wymiaru sprawiedliwości, nazywa zderzeniem kultur. - W Szkocji od wielu lat kultywowaliśmy przez system sprawiedliwości kulturę współczucia - napisał kardynał. W wielu stanach amerykańskich koncepcje wymiaru sprawiedliwości bardziej przypominają „kulturę odwetu” - podkreślił szkocki purpurat. Wyjaśnił również, że takie postępowanie przybliża osoby, które wymierzają sprawiedliwość, do postawy samych sprawców strasznych morderstw czy ataków terrorystycznych.
Skrytykował również obowiązującą w wielu stanach USA karę śmierci, podkreślając, że tylko w Iranie, Iraku, Arabii Saudyjskiej i w Chinach dokonuje się więcej straceń. - To ubliżające towarzystwo, w którym z pewnością nikt nie chciałby się znaleźć - zaznaczył.
Kard. O’Brien stwierdził również, że kara śmierci nie zapobiega kolejnym zbrodniom, bo przestępcy wcale na nią nie zważają.
W Pałacu Elizejskim Benedykt XVI mówił m.in. o znaczeniu dobrze pojętej laickości
Za niespełna dwa tygodnie Leon XIV rozpocznie podróż do Francji. Poprzednia papieska wizyta nad Sekwaną miała miejsce dokładnie 18 lat temu, gdy z okazji 150-lecia objawień w Lourdes kraj odwiedził Benedykt XVI. Choć młodzi ludzie, którzy dziś czekają na Papieża nie mogą jej pamiętać, to zapoznanie się z nią może być dobrym wprowadzeniem w słuchanie słów Ojca Świętego. Bowiem jego poprzednik połączył szacunek do francuskiego dziedzictwa z doskonale sobie znanym nauczaniem św. Augustyna.
Gdy 12 września 2008 r. Benedykt XVI wyruszał z czterodniową wizytą do Paryża, media rozpisywały się o tym, że nad Sekwanę przybywa „papież – frankofil”. Z jednej bowiem strony od dziesięcioleci znane było jego zamiłowanie do francuskiej kultury i dzieł naukowych, z którymi zapoznawał się w oryginale, biegle posługując się językiem francuskim. Z drugiej zaś także i Francja nie szczędziła mu gestów sympatii, m.in. w 1992 r., gdy został włączony do prestiżowego grona Akademii Nauk Moralnych i Politycznych, czy w 1998 r., gdy w Ambasadzie Francji przy Stolicy Apostolskiej nadano mu tytuł Komandora Legii Honorowej. Przyjmując go przyszły papież wygłosił słynne przemówienie, w którym mówił, że od młodości „był zagorzałym wielbicielem łagodnej Francji” i wymieniał francuskich pisarzy, których lektura towarzyszyła mu od najmłodszych lat, jako antidotum na powojenną atmosferę w ojczyźnie. A także w 1999 r. gdy był jedynym teologiem katolickim w gronie 18 wybitnych intelektualistów, zaproszonych na paryską Sorbonę na konferencję poświęconą przyszłości świata, wchodzącego w 3. tysiąclecie i gdzie wygłosił odważny wykład o kryzysie chrześcijaństwa na Starym Kontynencie. Nie bez znaczenia był też fakt, że to właśnie on przewodniczył w 2004 r. uroczystościom 60. rocznicy lądowania aliantów w Normandii – notabene, wśród których był też tato obecnego Papieża.
„Dlatego, najmilsi moi, strońcie od bałwochwalstwa”. Po długim wywodzie o pokarmach Paweł dochodzi do granicy, której nie wolno przekroczyć nigdy, czyli do udziału w kulcie bożków. Czym innym jest mięso kupione na targu, czym innym zasiadanie do uczty w świątyni pogańskiej. Pierwsze jest kwestią roztropności i miłości wobec słabszych. Drugie dotyka samej więzi z Bogiem. Ta trzeźwość zapoczątkowała długą pracę chrześcijańskiego sumienia nad pytaniem, w czym wolno uczestniczyć, a w czym nie. Jej wczesnym pomnikiem jest traktat Tertuliana De idololatria, pierwsza wielka kazuistyka uczestnictwa, pisana ręką człowieka biegłego w rzymskiej sztuce prawniczego rozróżniania.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
