Audiencja Generalna

Wspólnotowy wymiar wiary

O wspólnotowym wymiarze wiary przypomniał Ojciec Święty 31 października podczas audiencji ogólnej w Watykanie. Kontynuując cykl katechez związanych z Rokiem Wiary, Papież zaznaczył, że wiary nie można spychać do sfery prywatnej. - W świecie, gdzie indywidualizm wydaje się regulować stosunki między ludźmi, czyniąc je coraz bardziej kruchymi, wiara wzywa nas do bycia Kościołem, ludźmi niosącymi miłość i komunię Boga całej ludzkości - stwierdził Benedykt XVI.

- Moja wiara jest możliwa tylko na tyle, na ile żyje i porusza się w „my” Kościoła - dodał Papież. Przypomniał też, że wiara rodzi się w Kościele, prowadzi do niego i w nim żyje. Jest cnotą daną przez Boga, lecz przekazywaną przez Kościół na przestrzeni całej historii.

Benedykt XVI przypomniał, że istnieje nieprzerwany łańcuch życia Kościoła, głoszenia Słowa Bożego, sprawowania sakramentów, docierający aż do nas, który nazywamy Tradycją.

Siewca wyszedł siać

Benedykt XVI naucza

Nowa ewangelizacja dotyczy całego życia Kościoła. Odnosi się ona przede wszystkim do duszpasterstwa zwyczajnego, które w większym stopniu powinno być ożywiane ogniem Ducha, aby rozpalić serca wierzących, którzy regularnie uczestniczą w życiu wspólnoty katolickiej, gromadzących się w dzień Pański, by karmić się Słowem Bożym i Chlebem życia wiecznego.
Z homilii na zakończenie Synodu Biskupów, 28 października 2012 r.

Prawo człowieka do migrowania - jak przypomina Konstytucja soborowa „Gaudium et spes” w n. 65 - jest wpisane w podstawowe prawa ludzkie, z przysługującą każdemu możliwością osiedlenia się tam, gdzie wierzy, że będzie to z korzyścią dla lepszego realizowania jego zdolności, aspiracji i projektów. Jednakże, w aktualnym kontekście społeczno-politycznym, przed prawem do emigracji trzeba potwierdzić prawo do nieemigrowania, to znaczy do posiadania możliwości pozostania na swojej ziemi, powtarzając za bł. Janem Pawłem II, że „podstawowym prawem człowieka jest życie we własnej ojczyźnie: prawo to staje się skuteczne tylko wtedy, gdy stale kontroluje czynniki, które popychają do emigracji”.
Z orędzia na Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy 2013

Pozdrawiam serdecznie pielgrzymów polskich. Bracia i siostry, w kontekście kończącego się miesiąca modlitwy różańcowej i jutrzejszej uroczystości Wszystkich Świętych, dziękujmy Bogu za dar Roku Wiary, a także za Synod Biskupów i jego wskazania co do nowej ewangelizacji. Niech wstawiennictwo Maryi, Królowej Różańca, orędownictwo świętych, jak również przykład życia naszych bliskich zmarłych, których groby odwiedzimy, pomogą nam stać się świadkami Bożej miłości wobec świata. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Do Polaków podczas audiencji generalnej, 31 października 2012 r.

Pozdrawiam Polaków. Wspominając dziś wszystkich znanych i nieznanych świętych, w szczególny sposób uświadamiamy sobie, że wszyscy jesteśmy powołani do świętości, to znaczy do wiecznego życia w chwale Pana. W wypełnianiu tego powołania „przykład świętych nas pobudza, a ich bratnia modlitwa nas wspomaga”. Pozwólmy się im prowadzić na codziennych drogach wzrastania w świętości. Niech Bóg wam błogosławi!
Do Polaków podczas modlitwy „Anioł Pański”, 1 listopada 2012 r.

Modlitwa „Anioł Pański”

Niebo to wieczność

Tylko wiara w życie wieczne sprawia, że naprawdę miłujemy historię i chwilę obecną, ale bez przywiązań, w wolności pielgrzyma, który kocha ziemię, ponieważ jego serce jest w niebie - powiedział Benedykt XVI w rozważaniu poprzedzającym modlitwę „Anioł Pański”, którą odmówił 1 listopada br. z wiernymi zgromadzonymi na Placu św. Piotra w Watykanie. Wyjaśnił, że niebo to „wieczność, pełnia życia w Bogu”.

Papież przypomniał, że uroczystość Wszystkich Świętych „każe nam myśleć o Kościele w jego podwójnym wymiarze: Kościele pielgrzymującym w czasie i tym, który obchodzi niekończące się święto, niebiańskim Jeruzalem. Te dwa wymiary są ze sobą zjednoczone przez rzeczywistość «komunii świętych»: rzeczywistość, która zaczyna się na ziemi i osiąga swoje wypełnienie w niebie”.

Benedykt XVI wskazał, że w każdym ze świętych, zarówno ogłoszonych przez Kościół, jak i wszystkich świętych, „których jedynie Bóg zna i których dziś także świętujemy”, „w sposób bardzo osobisty uobecnił się Chrystus”.

Podkreślił, że w świętych „widzimy zwycięstwo miłości nad egoizmem i śmiercią, widzimy, że naśladowanie Chrystusa prowadzi do życia, życia wiecznego, i nadaje sens teraźniejszości, każdej mijającej chwili, gdy wypełnia ją miłością i nadzieją.

Na blogach piszą

Gdybym miał wybór między: zdobyciem wszystkich ośmiotysięczników; zdobyciem złotego medalu na olimpiadzie; otrzymaniem nagrody Nobla; ustanowieniem nowego rekordu świata w wysokości skoku na spadochronie; napisaniem większego dzieła niż „Władca pierścieni” Tolkiena; otrzymaniem nagrody World Press Foto (to szczególnie mnie kusi); wygraniem BOLKÓW we wszystkich kategoriach w IV LO w Bytomiu; otrzymaniem nominacji kardynalskiej; zostaniem prezesem Schalke 04; zaspokojeniem większej liczby kobiet niż Casanova; zostaniem przyjacielem Tomasza Lisa; zdobyciem lauru świętości - zdecydowanie wybieram ostatnie rozwiązanie. Nie żeby inne nie były czegoś warte lub godne zdobycia, jednak wszystko to marność i pogoń za wiatrem (por. Koh 1, 14). Przecież nie zabiorę ze sobą na tamten świat dyplomów, poparcia wyborców, sympatii kibiców. Nawet idące w tysiące „Lubię to” nie ma żadnego znaczenia.
gandalf 303