KSIĄŻKA DO KUPIENIA POD TYM LINKIEM: esprit.com.pl.

DLA NASZYCH CZYTELNIKÓW RABAT! Z KODEM niedziela40t - 40% RABATU NA TĘ PUBLIKACJĘ!

Miłość, która zawiodła

Małgorzata była aktorką. Jej życie toczyło się między światłami sceny, próbami i rolami, które pozwalały zapomnieć o tym, co bolało naprawdę. Nadszedł jednak czas, w którym pustka, lęk, alkohol i samotność przejęły kontrolę nad jej życiem. Nałóg sprawił, że nie była zdolna, by wychowywać własną córkę. Zostawiła ją nie dlatego, że przestała kochać jako matka, ale dlatego, że nie potrafiła żyć i odnaleźć w sobie siły do walki z przeciwnościami losu.

Czytając tę historię, nie ma się ochoty oceniać. Wręcz ma się ochotę zapłakać. Bo tak wygląda życie – jest nieprzewidywalne, skomplikowane, pełne cieni.

Po wypiciu dwóch kieliszków koniaku, który dostała od pewnego sekretarza partyjnego wiernie chodzącego na wszystkie jej spektakle, zapadła się w miękką błogość. Jej wzrok zatrzymał się na dziecięcym rysunku oprawionym w ramkę i stojącym na szafce. Były na nim ogromna tęcza i słońce, i mnóstwo kwiatów. Był także deszcz serduszek.

Dziecko, które zbyt wcześnie dorosło

Agatka, córka Małgorzaty, trafia pod opiekę babki – zimnej, emocjonalnie niedostępnej kobiety, która traktuje religię jako system kar i nagród. Świadek Jehowy, wychowująca wnuczkę w przekonaniu, że posłuszeństwo jest ważniejsze niż bliskość, że Bóg nie

kocha, lecz wydaje osądy, staje się nagle jedyną bliską osobą dla dorastającej Agatki. Dziecko nie rozumie świata dorosłych, tęskniąc za matką, która zniknęła i zdradziła dziecięcą miłość wraz z zaufaniem. Nie rozumie też babci, która nigdy jej nie przytula, nie okazuje czułości i troski. Nie rozumie Boga, który – jeśli jest taki, jak go przedstawiają – musi być przecież bardzo okrutny.

Babciu, jak smakuje trucizna? – pyta Agatka. Nie z ciekawości, ale bólu. Z potrzeby bycia zauważoną. Z tęsknoty za kimś, dla kogo będzie słyszana, rozumiana, a przede wszystkim kochana.

To właśnie dziecięca perspektywa nadaje tej opowieści największą siłę. Dziecko nie krzyczy, ale jego milczenie rozsadza ciszę.

Czy można jeszcze wrócić?

Po latach Małgorzata wraca po córkę. Nie dlatego, że już naprawiła siebie samą i nauczyła się żyć na nowo. Nie dlatego, że ma plan. Wraca, bo nie może dłużej nie wracać. Bo wie, że jeżeli nie teraz – to nigdy.

* Zabieram cię do Rybnika. Tam będziesz mieszkała i chodziła do szkoły.

* Dlaczego?

* Bo miłość jest silniejsza niż lęk.

To jedno z najważniejszych zdań tej książki. Nie pada z ambony, ale z ust kobiety, która przeżyła piekło i nie chce już w nim zostać. To zdanie mówi wszystko o tym, czym jest prawdziwa miłość: wyborem, nie uczuciem. Aktem odwagi, nie komfortu.

Prawda, która boli – i uzdrawia

Książka s. Benedykty Baumann nie moralizuje. Nie daje gotowych recept. Nie układa losów bohaterów w schemat od grzechu do szczęśliwego zakończenia, ale zostawia czytelnika z nadzieją. Z przekonaniem, że łaska może przyjść także w ruinach, a nie tylko w pięknie. Że Bóg nie odwraca wzroku, gdy człowiek zawodzi. I że czas łaski to nie „kiedyś” i nie „jutro”. To właśnie tytułowe teraz.

Autorka zna głębię duchowych zmagań – przez lata towarzyszyła kobietom po traumach, prowadziła rekolekcje, pisała felietony i świadectwa. W tej książce nie opisuje tylko historii – ona daje głos tym, którzy zwykle nie mówią. I czyni to z delikatnością, która nie oskarża, lecz zaprasza do refleksji.