Jan Sarkander urodził się w Skoczowie na Śląsku Cieszyńskim, ale najdłużej związany był z Morawami, gdzie studiował i w wieku 33 lat przyjął święcenia prezbiteratu. Dał się poznać jako gorliwy misjonarz, dzięki któremu wielu protestantów powróciło do wiary katolickiej.

Losy św. Jana splotły się z burzliwymi wydarzeniami niepokoju i wojen religijnych, które w XVII stuleciu przetoczyły się przez Europę. Żył w zdominowanych przez husytów Czechach, gdy prześladowano katolików. Prześladowania te wzmogły się po wybuchu w 1618 r. wojny trzydziestoletniej.

Przekonany przez swoich parafian, w 1618 r. udał się na pielgrzymkę na Jasną Górę. Po niespełna dwóch latach wrócił na Morawy do swojej parafii w Holeszowie. Został oskarżony przez tamtejszych protestantów o zdradę stanu i uwięziony. Poddano go straszliwym torturom i namawiano m.in. do wyjawienia tajemnicy spowiedzi. Mimo potwornego bólu nie zdradził wiary. Zmarł wskutek doznanych obrażeń. Przy jego grobie szybko rozwinął się kult, przybywali do niego zarówno zwykli wierni, jak i monarchowie, m.in. Jan III Sobieski, Karol VI Habsburg czy Franciszek I Lotaryński. „Dziś jeszcze uderza nas niezłomność tego księdza, prostego i wielkodusznego: jego wierność w wypełnianiu obowiązków, aż do śmierci” – powiedział papież Jan Paweł II, podkreślając znaczenie św. Jana Sarkandra dla naszych czasów.

Św. Jan Sarkander ur. 20 grudnia 1576 r. w Skoczowie zm. 17 marca 1620 r. w Ołomuńcu