Trudno sobie wyobrazić prawdziwe życie chrześcijańskie bez modlitwy, bez codziennej rozmowy z Bogiem. Papież Franciszek często powtarza, że „modlitwa jest jak tlen dla życia”, że jest „lekarstwem wiary, lekarstwem odbudowującym duszę”. Podczas jednej z katechez Ojciec Święty powiedział, że „nie ma modlitw niewysłuchanych. Być może będziemy musieli nalegać przez całe życie, ale Bóg odpowie. Obiecał nam to: nie jest jak ojciec, który daje węża zamiast ryby”. W modlitwie mogą nam pomóc: modlitewnik, mszalik z czytaniami na każdy dzień roku liturgicznego, brewiarz, Pismo Święte, a także różaniec.

Katechizm Kościoła Katolickiego naucza, że są różne formy modlitwy. Są nimi: modlitwa ustna, rozmyślanie i kontemplacja. „Modlitwa ustna jest niezbędnym elementem życia chrześcijańskiego. Uczniów, przyciąganych cichą modlitwą Nauczyciela, uczy On modlitwy ustnej: «Ojcze nasz». Jezus modlił się nie tylko modlitwami liturgicznymi Synagogi; Ewangelie ukazują nam, jak wypowiadał głośno swoją modlitwę osobistą, od wzniosłego błogosławieństwa Ojca aż do trwogi w Getsemani” – czytamy w KKK (n. 2701). Człowiek, który się modli, ma potrzebę wyrażenia na zewnątrz swoich uczuć. Bardzo ważna jest przy tym otwartość naszego serca na Boga.

Kolejną formą modlitwy, którą wskazuje katechizm, jest rozmyślanie. Metody rozmyślania są tak zróżnicowane jak mistrzowie życia duchowego. Chrześcijanin powinien dążyć do rozmyślania w sposób regularny. Ważne jest, aby znaleźć czas na zgłębienie tekstu Pisma Świętego, najlepiej z danego dnia. Podczas rozmyślania należy zadać sobie pytania: co Bóg chce mi powiedzieć przez ten tekst, co mam zmienić w moim życiu? „Rozmyślanie pobudza myśl, wyobraźnię, uczucie, pragnienie. Takie połączenie jest konieczne do pogłębienia przekonań wiary, pobudzenia nawrócenia serca i umocnienia woli, by iść za Chrystusem. Modlitwa chrześcijańska chętnie podejmuje rozmyślanie o «tajemnicach Chrystusa», na przykład w lectio divina lub w różańcu. Ta forma refleksji modlitewnej ma ogromną wartość, jednak modlitwa chrześcijańska powinna zdążać jeszcze dalej: do poznania miłości Jezusa, do zjednoczenia z Nim” – naucza KKK (n. 2708).

Trzecią formą modlitwy jest kontemplacja, o której w Księdze mojego życia tak napisała św. Teresa od Jezusa: „Kontemplacja myślna nie jest, według mnie, niczym innym jak głębokim związkiem przyjaźni, w którym rozmawiamy sam na sam z Bogiem, w przekonaniu, że On nas kocha”. Kontemplacja jest „spojrzeniem wiary utkwionym w Jezusa, słuchaniem słowa Bożego, milczącą miłością” (KKK 2724).

Ważne, żeby modlitwa była ciągła, obecna na stałe w naszym życiu. Przypominają o tym Ojcowie Pustyni. W ich sentencjach (apoftegmatach) czytamy: „Pewien starzec powiedział: «Ciągła modlitwa szybko leczy duszę»”. Uczyńmy wszystko, abyśmy jako chrześcijanie mieli pragnienie Boga w sercu, bo to pragnienie będzie naszą nieustającą modlitwą.