Sanktuarium św. Anny w Lubartowie odwiedzane jest w ciągu roku przez rzesze pielgrzymów, szukających błogosławieństwa u Matki Maryi Panny. Istnienie parafii datuje się od 1549 r. Piękny barokowy kościół, budowany w latach 1733-38 według projektu Pawła Fontany, z obrazem św. Anny Samotrzeciej w ołtarzu głównym, ufundował książę Paweł Sanguszko, a konsekrował w 1738 r. biskup żmudzki Michał Karpa. Obecnym proboszczem parafii jest ks. prał. Andrzej Tokarzewski. Po koronacji obrazu koronami papieskimi przez abp. Józefa Życińskiego w 2003 r. liczba nawiedzających świątynię wzrosła. Mieszkańcy miasta szczycą się posiadaniem tak wspaniałej Patronki i tłumnie gromadzą się na uroczystościach odpustowych ku Jej czci.
25 lipca br. procesją rozpoczęło się największe święto w parafii. Wierni przeszli ulicami miasta z figurą św. Anny, odmawiając tajemnice Różańca i śpiewając pieśni ku czci Świętej. „Św. Anno, opiekuj się nami, szczególnie polecamy Ci nasze rodziny, bliskich i znajomych. Spraw, by przez Twoje orędownictwo docierało do Boga jak najwięcej ludzi” - rozbrzmiewały prośby wiernych. Homilię wygłosił ks. inf. Jan Pęzioł z sanktuarium maryjnego w Wąwolnicy, który nawiązał do faktu, iż rodzina jest strażnikiem wiary przekazywanej z pokolenia na pokolenie i nośnikiem wartości moralnych, które powinny być wpajane dzieciom w procesie wychowania. Ksiądz Infułat mówił, że miłość jest fundamentem, na którym opiera się dobre wychowanie. Po zakończeniu nabożeństwa przy ołtarzu polowym odbył się koncert dla uczczenia św. Anny. Zespół „Per Artem Ad Astra” ze śpiewakami Katarzyną Samborską i ks. Dariuszem Sobczakiem wykonał utwory m.in.: J. Straussa, J. Brahmsa, G. Gershwina, G. Bizeta.
26 lipca, w dzień odpustu, wierni licznie zgromadzili się na głównej Eucharystii i starali w pełni w niej uczestniczyć, by uzyskać łaski za przyczyną św. Anny. Uroczystej Sumie, w której uczestniczyło 40 kapłanów, klerycy oraz siostry i bracia z kilku zgromadzeń zakonnych, przewodniczył bp Mieczysław Cisło. W homilii Ksiądz Biskup zwracał uwagę na wartości, jakie kryje w sobie rodzina wielopokoleniowa. Joachim i Anna, dziadkowie Jezusa, stali się - obok Maryi i Józefa - Jego piastunami. Z uwagi na swój wiek i doświadczenie życiowe starsi ludzie są dla swoich krewnych niepowtarzalnym, a jakże często niedocenianym darem. Jan Paweł II wielokrotnie podkreślał znaczenie i misję bycia człowiekiem starszym, tłumaczył sens cierpienia, które mu nieraz towarzyszy. „Nasze społeczeństwo, każda rodzina winna zachować i objawiać miłość wobec osób starszych” - głosił. Napisał piękny list do ludzi w podeszłym wieku, gdy sam miał już 80 lat. Ale najmocniejsze było świadectwo jego własnego życia, słabości, cierpień i niedołęstwa, które znosił bez skarg. Świętość życia Anny i Joachima została podkreślona przez powierzenie ich opiece najświętszej Maryi. „Imiona rodziców Maryi, chociaż nie zostały zapisane na kartach Pisma Świętego, Kościół przechowuje w pamięci. Uważa ich za Orędowników naszego życia, kiedy nadaje ich imiona kościołom, stowarzyszeniom, ruchom, kiedy ich imiona ludzie obierają sobie za swoich patronów” - mówił Ksiądz Biskup. Podkreślił, że w czasach, gdy „człowiek rodzi się bez miłości, żyje bez wiary i umiera bez nadziei”, wielką wartość ma rodzicielstwo duchowe. „Piękną rzeczą jest, kiedy rodziny, niekoniecznie bezdzietne, adoptują dzieci, którym zabrakło domu rodzinnego”.
Na zakończenie uroczystości Ksiądz Proboszcz skierował podziękowania do wszystkich gości i pielgrzymów. Gdy procesja z figurą św. Anny powróciła do świątyni, wierni tłumnie gromadzili się, aby dotknąć Jej płaszcza i prosić o wstawiennictwo. Po nabożeństwie rozdawano tzw. róże św. Anny, poświęcone przez Księdza Biskupa ciasteczka. Dzieląc się nimi, wierni dokonywali symbolicznego odnowienia wzajemnej więzi braterskiej.