W sobotnie przedpołudnie kościoły w Lublinie i Krasnymstawie wypełniły się obecnością i modlitwą kapłanów oraz wiernych. Rodzice, krewni i przyjaciele nowych diakonów z wielkim wzruszeniem przeżywali święcenia swoich bliskich. Radość i świadomość powagi chwili doskonale wyrażają słowa ks. kan. Janusza Gzika, proboszcza parafii pw. Matki Bożej Pocieszenia w Krasnymstawie: - Ze względu na takie chwile jak ta dzisiejsza watro było zbudować tę świątynię i watro wciąż troszczyć się o nią.
Metropolita Lubelski, witając zgromadzonych, przypomniał, że każdy wezwany jest do świętości, ale dla szczególnie wybranych Bóg przygotował specjalne zadania. - Przez chrzest i bierzmowanie jesteśmy ludem kapłańskim. Mamy uczestniczyć w misji Chrystusa, głosić życiem i postępowaniem Ewangelię. Jednak Chrystus wybiera sobie konkretnych ludzi, aby uczestniczyli w ministerialnym kapłaństwie. Pierwszy stopień świeceń prezbiteratu, święcenia diakonatu, który za chwilę przyjmą wybrani, ma im uświadomić, że są sługami ludu Bożego na zawsze - mówił ks. Arcybiskup. Pasterz prosił wszystkich o modlitwę, by „na wybranych spadł promień łaski Bożej, a Duch Święty położył na nich pieczę, by stali się sługami Chrystusa na całe życie”.
Kandydaci do diakonatu, przedstawieni w Krasnymstawie przez rektora seminarium ks. dr. Marka Słomkę, z drżeniem serca, ale pewni podjętej decyzji, odpowiadali na wezwanie „jestem”. W jednym słowie wyrazili gotowość podążania za Chrystusem przez modlitwę, zachowanie celibatu i konkretną służbę Bogu i bliźniemu. Zadaniem i przywilejem diakonów jest m.in. odczytywanie Ewangelii oraz głoszenie homilii, udzielanie sakramentu chrztu, asystowanie przy zawieraniu małżeństw oraz prowadzenie modlitw i nabożeństw pogrzebowych. Zadania, które wynikają z przyjętych świeceń, stawiają diakonów blisko Ołtarza. Ta bliskość Jezusa w słowie i Eucharystii ma pomóc im w jak najlepszym przygotowaniu się do pojęcia kapłańskiej misji w Kościele. - Bierzecie na siebie obowiązek głoszenia Słowa Bożego. Będziecie nieść je daleko, bo podejmujecie dzieło w czasach, gdy potrzebna jest nowa ewangelizacja. Bóg posyła was jak Jeremiasza, byście podjęli prorocką misję głoszenia Słowa Bożego wszędzie tam, gdzie są serca oczekujące na Ewangelię - zwracał się do alumnów ks. Arcybiskup. - Nim staniecie wraz z kapłanami, by na wasze słowo chleb i wino stały się Ciałem i Krwią Chrystusa, musicie nauczyć się, jak być sługą. Musicie zapamiętać, że Chrystus przyszedł, aby służyć, i naśladować Go w miłosiernej miłości, pochylającej się nad człowiekiem, szczególnie tym, który stracił wszelką nadzieję - podkreślał Pasterz.
Zwracając się do zgromadzonych, Metropolita wyjaśniał: - To, co się tu dokonuje, może być rozumiane tylko w kategoriach miłości Boga, który powołuje człowieka; i miłości człowieka, który odpowiada na miłość Boga. I chociaż wielu w obliczu Bożego wezwania czuje się niegodnym przyjęcia daru, w perspektywie pełnego miłości spojrzenia Jezusa nie szuka wokół siebie bardziej zdolnych i po ludzku bardziej odpowiednich na swoje miejsce, ale „stara się temu spojrzeniu zaufać i na bezinteresowną miłość Boga odpowiedzieć bezinteresowną i czystą miłością”. - Miłować Jezusa to prowadzić z Nim nieustanny dialog, poznawać Jego wolę i gorliwie ją spełniać; ufać Mu także w godzinie próby - tłumaczył Pasterz. - Żeby przynosić owoc obfity trzeba się natrudzić, a nawet narazić panującym opiniom i tym, którzy nie przyjmują nauki Jezusa i walczą z Kościołem. Ale na czas próby Jezus posyła swojego Ducha, który umacnia i przypomina, że droga krzyżowa wiedze do zmartwychwstania. Bowiem przyjmując Chrystusa nie tracimy nic, a zyskujemy wszystko - podkreślał ks. Arcybiskup.
Nowym diakonom, którzy święcenia przyjęli w maryjnym miesiącu maju i w czasie wielkanocnym, abp Stanisław Budzik życzył, by „Maryja, pokorna służebnica Pańska, stała się wzorem do naśladowania”. - Modlimy się dziś za was o maryjne zasłuchanie w Słowo Boże i wierność w podejmowaniu wyznaczonych wam zadań. Niech Matka Boża nauczy was troski o każdego człowieka i radosnej służby bliźniemu - życzył Pasterz. - W czasie wielkanocnym, kiedy radując się Zmartwychwstaniem Jezusa oczekujemy na spełnienie obietnicy zesłania Ducha Świętego, na szlaku diakońskiej posługi życzę wam twórczej obecności Ducha Świętego, by Jego boski wicher napinał żagle nadziei, a boski ogień rozpalał wiarę i miłość. Niech wasze serce drży i bije w rytm Bożego serca, abyście jak najlepiej przygotowali się do święceń kapłańskich i stali się pasterzami według Bożego serca - mówił abp Budzik.
W odpowiedzi na dar święceń diakoni mówili: - Nasze serca rozbrzmiewają radością, bo otrzymaliśmy łaskę i święcenia diakonatu. Ostatecznie przypieczętowaliśmy decyzję, że chcemy być uczniami Jezusa. Uwielbiamy Cię Boże za służbę Tobie i Kościołowi. Świadomi podjętej odpowiedzialności powierzamy Tobie nasze życie i dziękujemy, że pozwalasz nam poświęcić życie dla zbawienia świata.