Postać Ojca Pio, znana w całym świecie, wzbudza nieustanne zainteresowanie. Jeszcze na długo przed beatyfikacją był on powszechnie znany. Wyniesienie go na ołtarze i oficjalne, obowiązkowe, liturgiczne wspomnienie - 23 września - staje się źródłem ciągłych modlitw zanoszonych do Boga. Padre Pio ma także swoje miejsce na łamach różnych włoskich dzienników, które nie szczędziły szpalt gazetowych, wypełnionych licznymi komentarzami.
Na łamach Libero Renato Farina w artykule Zmarły przyciągający tłumy stawia wszystkim czytelnikom pytanie: Jaka zachodzi różnica między pogrzebami Stalina w Moskwie czy przeniesieniem Guevary do Santa Clara di Cuba a zmarłym Pio? Otóż w pierwszym przypadku były to parady reżimów, w czasie których balsamowano, zamrażano przywódców i budowano im mauzolea, co urastało do rangi liturgii. W drugim przypadku nie trzeba było udawać ani zmyślać. Wszyscy, którzy przybyli na uroczystości kanonizacyjne do Rzymu, zobaczyli, że Padre Pio żyje na serio. Jego życie było potwierdzeniem prawdy objawiającej się na progu paradoksu przejścia ze śmierci do życia.
W Il Secolo w artykule zatytułowanym Prymat pokoju Vincenzo Cerami podkreśla element cierpienia w życiu Stygmatyka z Pietrelciny, który - podobnie jak Franciszek z Asyżu - nigdy nie utożsamiał cierpienia z porażką lub klęską. Autor twierdzi, że nawet dobrobyt społeczeństw zachodnich nie wymazał bólu i ludzkich zawodów. Pokora, z jaką akceptuje się cierpienie, jest pierwszym krokiem do wyzwolenia, a w efekcie przynosi pokój.
L´Unite w Wehikule dialogu zauważa, że czerwcowa kanonizacja była 457. w czasie obecnego pontyfikatu, co stanowi rekord w historii. Papież przez tak liczne kanonizacje proponuje światu świętość na dzień powszedni, która nie jest czymś nadzwyczajnym, ale konkretem możliwym do osiągnięcia przez wszystkich.
Natomiast Luigi Accatoli w Corriere della Sera w artykule Święty prostego ludu pisze, że wielkość Ojca Pio staje się podkreśleniem konieczności spowiedzi i posługi w konfesjonale, walki z demonami, podjęcia pokuty i uległości autorytetowi. Nie pierwszy to raz Jan Paweł II ukazuje swoim opozycjonistom drogę do odnowy Kościoła.
Równie ciekawy komentarz pt. Kościół miłości i cierpienia Umberto Galimbertiego znajduje się na łamach La Repubblica. Wiara w Boga dokonującego cuda - zauważa autor tekstu - nie wyjaśnia jeszcze entuzjazmu, pobożności i licznego uczestnictwa w nabożeństwach sprawowanych przez Ojca Pio. Nade wszystko chodzi o promocję Kościoła miłości, idącego z ulgą cierpieniu. Takim właśnie uosobieniem i wcieleniem zarazem jest Padre Pio, ale także kanonizujący go Papież Wojtyła.
Aspekt socjologiczny można znaleźć w felietonie Pierwszy święty uniwersalny na szpaltach Il Manifesto. Według gazety, Padre Pio jest pierwszym świętym triumfującym w skali ogólnoświatowej. Triumfuje dzięki temu, że na kuli ziemskiej istnieje 2156 grup modlitewnych, którym patronuje - od Chin począwszy, a na Islandii skończywszy. Oprócz tego może pomóc nam zrozumieć proces globalizacji, nie pozwalającej na redukcję życia jedynie do wymiarów materializmu i komercji. Jednocześnie zachęca do odwagi w stawianiu życiowych pytań i do prób udzielania na nie odpowiedzi.
Przegląd włoskich dzienników kończy katolicki Avvenire, na łamach którego Mimmo Mudo zauważa, że wierni już od 23 września 1968 r., to jest od dnia śmierci Ojca Pio, oczekiwali jego wyniesienia na ołtarze. Krzyż i ufność jednocześnie stanowią prawdziwe przesłanie pokornego Kapucyna.