(...) Gloria wkroczyła w moje życie, kulejąc. Choć starała się to ukryć. Powoli, delikatnie i rytmicznie stawiała kolejne kroki. Pokonywała w ten sposób drogę, jaka dzieliła ją od białego samochodu do domu, gdzie umówiliśmy się na spotkanie. Nie wyglądała na chorą, a raczej na zatopioną we własnych myślach, elegancką i pełną uroku.
Byłem oszołomiony. Nie tak wyobrażałem sobie umierające dziecko. Jeżeli ona była chora, to chyba nigdy nie spotkałem zdrowej osoby. Najbardziej uderzyło mnie jej opanowanie.
(...) Był środek czerwca. Minęły dwa miesiące od okropnej prognozy doktor Park. Gloria połykała dwadzieścia cztery pigułki przeciwbólowe dziennie, koktajl z tylenolu, advilu i metadonu.
Moja następna wizyta potwierdziła to, co przekazał mi Steve. Metadon powodował, że Glorię wszystko swędziało, więc jej ramiona były aż czerwone od ciągłego drapania. Raz Doug i Kristen zapomnieli dać Glorii na czas lekarstwa, co spowodowało, że jej ciało zaczął trawić okropny ból. Wszyscy zdali sobie z przerażeniem sprawę z tego, jakie szkody już wyrządził rak w tym małym ciałku. (...)
Gloria (...) myślała, że ludzie okazują swoje zainteresowanie, bo jej współczują lub potrzebują reanimacji swojej wiary, ale nie myślała nigdy, że to coś w niej samej ich przyciąga.
- Chyba umiem rozbawić ludzi - powiedziała. - I może widzą, że jestem twarda. Ale tak jak już wcześniej mówiłam, nie chcę, żeby widzieli we mnie tylko dziewczynę chorą na raka.
(...) Gloria leżała na plecach w pokoju dziennym, unieruchomiona przez raka. Nie mogła chodzić. Ból zaczął się od nóg, a potem rozlał się po całym ciele, jakby rósł z dołu w górę.
Wkrótce po powrocie znad jeziora Chelan hospicjum dostarczyło szpitalne łóżko, żeby Glorii było wygodniej i żeby można się było nią lepiej opiekować. Znowu zmieniono jej lekarstwa, wpierw na morfinę, a potem na hydromorfon. Co godzinę kroplówka wypuszczała trzydzieści pięć miligramów leku dożylnie, a jeśli ciągle czuła ból, mogła przycisnąć specjalny guzik, który uwalniał kolejne dwadzieścia miligramów co osiem minut. Niestety, nie pomogło jej to wydostać się z łóżka.
Gloria pogrążyła się w marzeniach o dawnym lepszym życiu, kiedy mogła bez niczyjej pomocy sama iść do łazienki i kiedy w tym właśnie pokoju tańczyła i urządzała przedstawienia.
Marzenia były tak intensywne, że powoli zaczynała w nie wierzyć. Budziła się w środku nocy i próbowała wstawać z łóżka. Siadała na brzegu ze spuszczonymi nogami, gotowa ruszyć z miejsca ze swoją dawną werwą. Wtedy docierała do niej gorzka rzeczywistość: jej ciało przeszywał ból. Neuroblastoma dawała o sobie znowu znać. Wołała rodziców.

Wydawnictwo św. Stanisława BM
ul. Skaryszewska 2, 31-101 Kraków
tel. (12) 429-52-17, www.stanislaw.pl
e-mail: wydawnictwo@stanislawbm.pl